Ελευσίνα - Ξυλόκαστρο - Ελευσίνα 24/1/2016

Όλα ξεκινούν από μιαν ιδέα, και στην πορεία φάνηκε ότι η ιδέα γέννησης των Brevets από ανθρώπινο νου, ήταν αρκετά αλλοπρόσαλη, ώστε κατάφερε να επιβιώσει.

Στην ερώτηση που τυχαίνει να μου κάνει κάποιος, ‘Γιατί συμμετέχεις σε ένα Brevet;’, έχω να δώσω, πάντα, μια διαφορετική απάντηση. Ίσως γιατί δεν υπάρχει μια και μοναδική αιτία. Ίσως να μην είναι τίποτα από αυτά, που προσπαθώ να ονοματίσω ή να περιγράψω με λέξεις.

Σημασία έχει τελικά, ότι αρνούμαι να εγκλωβίσω το ένστικτο, που σε μια τέτοια προοπτική, με σέρνει κυριολεκτικά, να σταθώ πάνω σε δύο τροχούς και να συμπορευτώ με άλλους και με τον εαυτό μου για αρκετές δεκάδες χιλιόμετρα.

Το brevet του Ξυλοκάστρου– τέταρτο διακοσάρι στη μικρή μου ιστορία στο θεσμό - ήταν για μένα, μια πολύ προσωπική υπόθεση μετά την ανάκαμψη από σοβαρό τραυματισμό και πολύμηνη αποχή. Ένα ταξίδι που διαδραματίστηκε σε ένα εξαιρετικό σκηνικό, γεμάτο από ζωντανά χαμόγελα των αναβατών, διοργανωτών και συντονιστών που είχαν τη δύναμη να συμφιλιώνουν τον κόσμο. Το βλέμμα σε εγρήγορση, κυνηγούσε αδιάκοπα την εικόνα που θα ικανοποιούσε το συναίσθημα.

Η ανθρώπινη φύση, ένας καλοκουρδισμένος μηχανισμός παραγωγής ενέργειας, με μοναδική αποστολή τη μετακίνηση του Βασιλείου μου πάνω σε τροχούς, εργαζόταν για τη συνεχή ισορροπία των λειτουργιών της, και μοναδικό σκοπό την ολοκλήρωση του σκοπού μου.

Μια διαδρομή με εναλλαγές προσώπων και ανταλλαγή λόγων που επιχείρησαν να δοκιμάσουν τις αισθήσεις μου και να αναμετρηθώ με αυτές. Με την αγαπημένη χροιά της φωνής των ποδηλατοσυντρόφων μου να με διασκεδάζει με αστεία και ιστορίες και τη χαρά του να μοιράζομαι την εμπειρία ως οδηγό για επερχόμενες εμπειρίες.

Και όταν η κόπωση ήρθε να μου υπενθυμίσει ότι η μοναδική αλήθεια είναι εκείνη που προτείνει το σώμα μου και αποκαλύπτει τη γνώση για τα ανθρώπινα όρια, η μνήμη και η εμπειρία του κορμιού από τις εποχές του πρωταθλητισμού και η κατάρτηση του πνεύματος, με γλύτωσαν γενναία από τα παράπονα του μικρού παιδιού που κρύβω μέσα μου.

Και ήταν εκείνες οι ανηφόρες της επιστροφής στην παλαιά εθνική οδό μετά την Κινέτα, που με ανάγκασαν να μειώσω το πεταλάρισμά μου, για να σηκώσω το βλέμμα προς τον ορίζοντα ντυμένο με το κρυστάλλινο φως της παγωμένης ατμόσφαιρας και τη θάλασσα, και να αισθανθώ την παυσίπονη γαλήνη της να κατακλύζει και το τελευταίο μου κύτταρο.
‘The earth is blue and there is nothing I can do’ είναι ο στίχος που σιγοψυθίρισα αυτόματα, το σημείο αναφοράς της ύπαρξής μου, το περιβάλλον.

Μερικές μέρες μετά και με τις ενδορφίνες να δίνουν γιορτινό ρυθμό στη διάθεσή μου, η σκέψη ψάχνει να βρει νέο στόχο. Χωρίς χρονόμετρα και σειρά κατάταξης.

Η νοσταλγία της κατάκτησης, επαναπροσανατολίζει τη μνήμη σε μια νέα κατάκτηση. Πιο μακρινή, διαφορετική, πιο παράλογη.
Ίσως είναι η συνείδηση που διαμορφώνει το πλαίσιο μέσα στο οποίο, ο αγώνας για να παραμείνουν ζωντανές οι εικόνες – σκέψεις ζητά να συνεχιστεί.
Ίσως είναι η ανθρώπινη τάση για τη διεκδίκηση του νοήματος της ζωής.

Η νοηματοδότηση της ύπαρξης μέσα από την αποδοχή του παραλόγου, η κατάκτηση μιας μεγάλης απόστασης πάνω στους δύο τροχούς, χωρίς στάσεις και ύπνο πολλές φορές.

Η προσπάθεια αποκατάστασης της αξίας της ανθρώπινης φύσης και συμφιλίωση με εαυτό και περιβάλλον.

Μεγαλύτερη η ανάγκη...πιο παράλογος ο στόχος.

Αγγελική Σκούμπα

Download Free Designs http://bigtheme.net/ Free Websites Templates