Χιος... το εύκολο 7/2/2016

Λίγα λόγια για το brevet της Χίου.

Η εκκίνηση ήταν 8 το πρωί. Έφτασα πρώτος στην εκκίνηση 7 και 20 για να απολαύσω τον πρωινό καφέ και να ανταλλάξω δυο κουβέντες με τον διοργανωτή και τον μόνο που διοργανώνει εκδηλώσεις ποδηλατικές στο νησί μας.

Ξεκινήσαμε λοιπόν 15 άνδρες και δύο κορίτσια. Η παρέα Στέλιος Αντώνης Λεωνίδας ξεκίνησε με μόνη συνεννόηση να ποδηλατούμε σταθερά ήρεμα χωρίς να κάνουμε διαλλείματα. Τραβήξαμε για το πρώτο κοντρόλ στον Εμπορειό με το κρύο να κάνει την αίσθηση του, κρύος αέρας και θερμοκρασία κοντά στο μηδέν.
Στην παρέα μπήκε και ένας νεαρός που ήρθε διακοπές στη Χίο με την οικογένεια και έκανε το πρώτο του brevet αλλά από ότι είπε συμμετέχει σε αγώνες. Ο ρυθμός ανέβηκε χωρίς ιδιαίτερο λόγο και αντί να χαζεύουμε το τοπίο βλέπαμε τους σφυγμούς να κτυπάνε κόκκινα. Το τερρέν που θα ποδηλατίσουμε δεν έχει μεγάλες αναβάσεις αλλά δεν έχει και καμιά ευθεία. Πάνω κάτω συνεχώς αλλά με αρκετές κλίσεις που μαζεύουν στο τέλος 4200 υψομετρικά στα 200 χιλιόμετρα.
Για αυτό και το λέμε 200αρι Χίου το εύκολο. Γρήγορα φτάσαμε στον Εμπορειό με τον αέρα να μας φυσάει από πίσω, χωρίς πολλές κουβέντες, μιας και τώρα αρχίσαμε να συνηθίζουμε ο ένας τον άλλον.
Χάζευα τους συμποδηλάτες μου, από την μια μεριά ζήλευα τα νιάτα του μικρού και από την άλλη την δύναμη του Στέλιου που την εκτόνωνε σε κάθε ανηφόρα που έβρισκε ευκαιρία και μας περίμενε παρακάτω. Ξεκινήσαμε για το επόμενο κοντρόλ τον Λιμένα Μεστών με 5 λεπτά διάλλειμα.
Εμένα μου αρέσει εξίσου να ποδηλατώ είτε κουβεντιάζοντας επί παντός επιστητού είτε στην απόλυτη ησυχία και να αφήνομαι στην χαλάρωση της σκέψης μου. Πιάνω τον εαυτό μου να ποδηλατώ ώρες χαζεύοντας χωρίς να κουβεντιάζω και να με γεμίζει ηρεμία η παρουσία των φίλων μου είτε γνωστοί είτε άγνωστοι.
Στα brevet ιδίως στα δύσκολα βλέπεις αυτή την ευγένεια από τους συμποδηλάτες, που γενικά σου λείπει από την καθημερινότητα σου δηλαδή κάποιος να ασχολείται μαζί σου να σε βοηθήσει χωρίς καμιά ιδιοτέλεια.
Αφήσαμε τον Εμπορείο πίσω περάσαμε το Πυργί και μετά από λίγο φτάσαμε στα Μεστά. Ο ρυθμός είχε ανέβει για τα δικά μου δεδομένα αλλά ευτυχώς φτάσαμε. Εκεί μας περίμενε με σάντουιτς ο Μαϊστράλης υπογράψαμε και φύγαμε αμέσως για τα επόμενα 50 ανηφορικά, ως επί το πλείστων χιλιόμετρα.
Δεν φανταζόμουν πριν εφτά χρόνια να παρατώ το τσιγάρο και να ξεκινώ μια βόλτα 200χιλ και να γυρίζω το απογευματάκι σπίτι μου να διαβάζω την κόρη μου.
Εδώ η παρέα διάλυσε. Ακολούθησε ο καθένας το ρυθμό του και έμεινα κλασικά με τον Στέλιο που μόλις με είδε να ζορίζομαι άφησε τους άλλους να προχωρήσουν και συνεχίσαμε παρέα. Μετά από δύο ώρες και κάτι φτάσαμε στην κατάβαση (100χιλ) και σε πέντε λεπτά πήραμε το δρόμου του γυρισμού.
Δέκα χιλιόμετρα κατηφόρα και κρύο, ξαναπερνούσαμε τις παραλίες της δυτικής Χίου με τις Βίγλες της και του ορμίσκους και θυμόμαστε παραλίες που κατασκηνώναμε φοιτητές που με τα αυτοκίνητα τότε θεωρούσαμε να πάμε εκεί μια μεγάλη βόλτα.
Ποδηλατούμε λοιπόν για διάφορους λόγους και νομίζω ο καθένας έχει τους δικούς του.
Άλλος ποδηλατεί για την ηρεμία του, για να ξεφύγει από την ρουτίνα του άλλος για να ανεβάσει το εγώ του, ότι κάτι και καλά κατάφερε, άλλος για να κάνει γνωριμίες άλλος για να ξεπεράσει την κατάθλιψη του άλλος για λόγους οικολογικούς άλλος για χαβαλέ και καλαμπούρι άλλος γιατί θέλει να ξανανιώσει παιδί. Εγώ μάλλον έχω όλους τους προηγούμενους λόγους και δεν το ντρέπομαι να το λέω. Μετόχι, Λιθί, Ελάττα, Βέσσα ξανά Μεστά και συναντιόμαστε εκεί, Εξαιρώντας τους τρείς γρήγορους που έιναι καμιά ώρα μπροστά μαζευτήκαμε Ηλίας, Χρήστος, Μάνος.
Ο Μάνος ο Σαμιώτης (ο νεαρός ο φρεσκοπαντρεμένος που γνώρισε την γυναίκα του σε μια ποδηλατική βόλτα και έχει και τεσσάρων μηνών παιδί ), ο Στέλιος, ο Αντώνης και εγώ. Φάγαμε τις μακαρονάδες του Παναγιώτη που μας περίμενε εκεί στο κοντρόλ γελάσαμε που ο Μάνος είναι χορτοφάγος και ότι του προσφέρανε το απέρριψε με λύπη αλλά όλα θέλουνε τις θυσίες τους.
Η κούραση άρχισε να φαίνεται πάνω μου και είπα του Στέλιου να φύγει μόνος του αλλά δεν το κουβέντιαζε. Σε καμιά ώρα φτάσαμε στο κοντρόλ του Εμπορειού που ήταν πάλι η πρωινή παρέα που μας σφράγισε, δύο αγόρια και μια όμορφη και φύγαμε να προλάβομε να τερματίσουμε πριν νυχτώσει.
Φτάσαμε στον Καρφά κρυφό κοντρόλ με τον ευγενικό Δήμη να μας είχε καθαρισμένα μανταρίνια.
Τερματίσαμε εντός ορίου ήπιαμε το τσαγάκι μας φάγαμε τις λουκουμάδες του θείου Μαιστράλη και βάλαμε ραντεβού στον ¨Αγιο Στέφανο’’.

Λεωνίδας Μαθιούδης

Download Free Designs http://bigtheme.net/ Free Websites Templates