Το συγκεκριμένο brevet ήταν για μένα πρόκληση μετά το ατύχημα. Δεν ήξερα αν καταφέρω τόσα χιλιόμετρα.
Φοβόμουν μην με προδώσει ο αυχένας ,το χέρι, ότι θα ποδηλατήσουμε κοντά στην θάλασσα. Φοβόμουν την υγρασία, μην πέσω και σπάσω τα σπασμένα.
Όσο έφταναν οι μέρες αγχωνόμουν και πιο πολύ αν θα τα καταφέρω. Μπορεί να πέρασαν 3,5 μήνες, αλλά ακόμα πονούσα ένιωθα τα σπασμένα και όπως έλεγα(κουράστηκα να πονάω).
Προπονήσεις έκανα λίγες έξω, πιο πολύ spinning κυρίως λόγω υποχρεώσεων, δουλείας και παιδιών. Είχαμε κανονίσει να φύγουμε με το τρένο με τον Νίκο Άγνωστο και τον Γιώργο Παπανικολάου.
Την Τετάρτη έχω δώσει το ποδήλατο για service. Aρχίζω να ετοιμάζω την τσάντα μου και φυσικά με πολύ προσοχή στήνω το ποδήλατό μου. Συγχρόνως ετοίμασα και 4 φαγητά για να αφήσω στην οικογένεια μου αφού θα λείπω μέχρι και την Κυριακή.
Το βράδυ από το άγχος δεν κοιμήθηκα τόσο καλά, ξύπνησα μετά στις τέσσερις το πρωί για να πάω στην δουλεία μου και σχόλασα κατά τις τρεις το μεσημέρι. Μέχρι να κάνω μπάνιο, να φάω, ήρθαν τα παιδιά για να πάμε στο τρένο. Μέσα στο τρένο περάσαμε πολύ ωραία αλλά το άγχος ακόμα υπήρχε.
Όταν φτάσαμε είχαμε μερικές περιπέτειες χάσαμε τον προαστιακό, δεν έκλεισαν δωμάτιο και έφταιγε η κοπέλα στην reception. Τελικά κατά τις 01:00 πέσαμε για ύπνο. Δεν κατάλαβα πότε ξημέρωσε. Λίγος καφές, λίγο χουζούρι, λίγο τα τηλέφωνα για την δουλειά. Έφτασε η ώρα να αφήσουμε το ξενοδοχείο και να πάμε Ελευσίνα.
Μέχρι να πάμε και να πιούμε έναν καφέ άρχισαν να έρχονται διάφοροι ποδηλάτες από παντού, Ιωάννινα, Αθήνα, και βέβαια άρχισε το άγχος σιγά σιγά να φεύγει και τελικά ήρθε η μεγάλη ώρα. Η ποδηλατοβόλτα έως την Πάτρα ξεκίνησε.
Στην αρχή είδα πολλά άτομα που είχα να τα δω καιρό και με τις συζητήσεις φτάσαμε στο Ξυλόκαστρο, όπου εκεί πήραμε σφραγίδες και ξεκινήσαμε για Πάτρα με έναν ωραίο ρυθμό, που ξαφνικά κόπηκε από το λάθος δύο παιδιών μέσα στο group και την πτώση την δικιά μου.
Τελικά την γλίτωσα με ένα χτύπημα στην δεξιά γάμπα, όπου καρφώθηκε η δισκομανιβέλα μου. Η ρόδα μου στράβωσε αλλά ο Βίνιας την έφτιαξε.
Η πρώτη απογοήτευση είναι ότι αυτός που προκάλεσε το ατύχημα αλλά και πολλοί άλλοι μαζί του, έφυγαν χωρίς να τους νοιάξει πόσο χτυπήσαμε.
Συνεχίσαμε τα υπόλοιπα χλμ σιωπηλά και με δυσάρεστες σκέψεις, ότι το ποδήλατο για μένα τελείωσε. Όσο περνούσαν τα χλμ το μυαλό ηρεμούσε και άδειαζε, άρχισα να αλλάζω γνώμη.
Τελικά με αισιοδοξία φτάσαμε στην Πάτρα, πήραμε τις σφραγίδες, κάναμε μια ωρίτσα διάλλειμα και ξεκινήσαμε για πίσω.
Μέσα στην Πάτρα πέφτει και σπάει ο φακός ενός από το group, σταματάω και τον βοηθάω και μετά από λίγα χλμ έρχεται η δεύτερη απογοήτευση.
Σε ένα σημείο με πολλές λακκούβες και μονή λωρίδα του δρόμου μένω από μπαταρία στον φακό μου, φωνάζω, δεν με ακούν λέω στον τελευταίο να τους πει να κόψουν, με κοιτάει και με παρατάει μέσα στο σκοτάδι (ήταν αυτός που βοήθησα στην Πάτρα).
Σταματάω και αλλάζω μπαταρίες μέσα στο σκοτάδι, περνάνε άλλοι τέσσερις ποδηλάτες φεύγουν και αυτοί και όταν πέρασε ένα μεγάλο φορτηγό άρχισε να με κυριεύει ο φόβος. Αφού κατάφερα να φτάσω στο πρώτο χωριό και να μην κινδυνεύω, πήρα τηλέφωνο τους φίλους μου (Παπανικολάου, Ξαγοράρης, Σιδηρόπουλος ),ήρθαν με βρήκαν και συνεχίσαμε χαλαρά με πειράγματα και χαβαλέ μέχρι που φτάσαμε στο Ξυλόκαστρο.
Είχε ξημερώσει και άρχισες και ένιωθες ασφάλεια. Ήπιαμε ένα καφεδάκι, πήραμε δυνάμεις και ξεκινήσαμε για τα τελευταία 100χλμ.
Εκείνη την ώρα έρχεται η παρέα του Βίνια και μας ρωτάνε ενοχλημένοι που εξαφανιστήκαμε και φυσικά η απάντηση ήταν: ΄΄δεν σας είπε ο Σάκης ότι με παράτησε στο σκοτάδι ολομόναχη΄΄ και έφυγα.
Τα παιδιά ήρθαν να μας βρουν να το πάμε χαλαρά μιλήσαμε και είπαν ότι δεν ήξεραν τίποτα. Ο Σάκης ήρθε και ζήτησε συγνώμη, αλλά όταν τελικά φτάσαμε Κόρινθο και σταματήσαμε για φωτογραφίες το ένα παιδί είχε μία μικροζημιά και φυσικά εμείς τον περιμέναμε, αλλά ο Σάκης, ενώ τον τραβούσαν 350χλμ τους παράτησε και έφυγε για άλλη μια φορά.
Τελικά ξεκινήσαμε όλοι μαζί χαλαρά με πολύ όμορφο καιρό και όρεξη για ποδήλατο, πολύ ωραία θέα στην Κακιά Σκάλα που βγήκε άνετα για μένα αλλά ένα παιδί από την παρέα μας εξαντλήθηκε πάρα πολύ και φυσικά τον περιμέναμε να γυρίσουμε όλοι μαζί.
Φτάνοντας στο πάρκο στο τελευταίο κοντρόλ ένα group (τεσσάρων ατόμων) μας προσπερνάει με sprint για να τερματίσουν πρώτοι.
Τελικά ο ένας, ανεβάζει μία φωτογραφία στο facebook, από το Αγρίνιο το χωριό του και λέει ότι είχε 5 ώρες που τερμάτισε.
Τελικά ήταν ένα brevet με πολλά ΄΄Φρούτα΄΄, πολλές απογοητεύσεις , πολύ γέλιο, πολύ καφέ και πολύ χαβαλέ.
Επειδή σας τα είπα όλα μαζί και ίσως κάπου να με χάσατε πάω να κάνω ποδήλατο για να μπορέσω να βάλω σε μία τάξη τις σκέψεις μου.
Θα τα πούμε στα 600χλμ.
Μάγδα Πομπιέρη