Σκέψεις και συναισθήματα με αφορμή το brevet ΕΛΕΥΣΙΝΑ-ΛΙΜΝΗ ΔΟΞΑ-ΕΛΕΥΣΙΝΑ
Το ξυπνητήρι προγραμματισμένο για τις 5. Το προηγούμενο βράδυ τα συναισθήματα είναι ανάμικτα. Χαρά και ανησυχία. Το πρωί, το πρώτο εμπόδιο που πρέπει να υπερπηδήσω είναι η εσωτερική φωνούλα: άστο, ξανακοιμήσου και κάνεις αργότερα καμιά προπονησούλα με την ησυχία μου.
Το ξυπνητήρι ξαναχτυπάει. Αποφασίζω να κλείσω τα αυτιά μου
στις φωνούλες να αφήσω το μαλακό μου στρώμα και να σηκωθώ. Όλα είναι έτοιμα από το προηγούμενο βράδυ. Γνωρίζω ότι για την υπόλοιπη μέρα ίσως και νύχτα θα ποδηλατώ ασταμάτητα άλλοτε μόνη άλλοτε με παρέα, με ένα και μόνο στόχο: να τα καταφέρω.
Να καταφέρω να ξεπεράσω τα όρια μου, να υπερβώ τις σωματικές και ψυχικές δυνατότητες μου. Η συνεχής μάχη με την σωματική και ψυχική κούραση, την αϋπνία, τις κλιματολογικές συνθήκες αποτελεί για μένα ένα είδος διαλογιστικού εξαγνισμού και πρόκλησης.
Η αλήθεια είναι πως για την φετινή χρονιά είχα αποφασίσει να μην
κάνω πάνω από 200χλμ. Ίσως να είχα κουραστεί με τα πολλά της
προηγούμενης. Ίσως γιατί πλέον γνώριζα τις δυσκολίες των μεγάλων αποστάσεων . Ίσως γιατί μου αρέσει συνεχώς να κάνω νέα πράγματα. Με έπεισε ένας φίλος να πάμε στο 300άρι, στην λίμνη Δόξα.
Είχα ξεχάσει πόσο συναρπαστικό είναι. Το συγκεκριμένο είναι ένα από τα πιο όμορφα που έχω κάνει. Η φύση είναι απαράμιλλου κάλλους ενώ για πολλά χιλιόμετρα βλέπεις μόνο το απόλυτο φυσικό τοπίο χωρίς ανθρώπινες επεμβάσεις. Υπάρχει μεγάλη εναλλαγή μεταξύ ορεινού τοπίου από μαύρη πεύκη και ελάτη και πεδινού τοπίου, από όμορφα τακτοποιημένες καλλιέργειες από αμπελώνες και μεγάλα καλλιεργούμενα δένδρα όπως καρυδιές. Το συναίσθημα της κούρασης στο τέρμα μιας ανάβασης αντικαθίσταται από το συναίσθημα της επιτυχίας, της αγαλίασης, του θαυμασμού του κάμπου στα χαμηλά.
Δύσκολο brevet με πολλά υψομετρικά. Ξεκινήσαμε από την Ελευσίνα στις 7 το πρωί, ποδηλατήσαμε για 309 χλμ. και περίπου 4000 υψομετρικά, διασταυρωθήκαμε με τις Αρχαίες Κλεωνές και την Αρχαία Νεμέα, με τα δεκάδες οινοποιεία και κτήματα αμπελώνων, τακτοποιημένα σε γεωμετρικά σχήματα, ακολουθήσαμε τους δρόμους του κρασιού, αντικρίσαμε τον ποταμό Ασωπό και τους παραποτάμους του, διασχίσαμε την
πεδιάδα της λίμνης Στυμφαλίας και του Φενεού, ερείπια αρχαίων πόλεων, οικοσυστήματα που συμβιώνουν με τον τοπικό πληθυσμό και τις αγροτικές καλλιέργειες, ανεβήκαμε σε υψόμετρο 1050μ, προσγειωθήκαμε στην πανέμορφη Τεχνητή Λίμνη του Φενεού η Λίμνη Δόξας σε υψόμετρο 850μ στο μέσον της διαδρομής μας. Μας αποζημίωσε το μαγευτικό τοπίο, με τα
τεράστια δέντρα Μαύρης Πεύκης, Ελάτης και Βελανιδιάς, να καθρεπτίζονται μέσα στα κρυστάλλινα νερά και το μικρό γραφικό εκκλησάκι του Αι Γιώργη να ξεπροβάλει μέσα από την λίμνη.
Γρήγορο τσεκάρισμα, ένα κρουασάν, λίγο νερό και ξεκινάμε γρήγορα για την επιστροφή. Στο μεταξύ η παρέα έχει μεγαλώσει. Έχει αρχίσει να σουρουπώνει και δεν υπάρχει χρόνος για περισσότερη ξεκούραση.
Μερικές διατάσεις και πίσω. Είχαμε γίνει επτά. Πάλι κάπου χωρίσαμε. Είμαστε δύο. Για λίγο χάνουμε το δρόμο. Για πολύ ώρα ποδηλατούμε μέσα στο απόλυτο σκοτάδι και την ησυχία, μόνοι, μοναδική παρέα ο ήχος της ρόδας. Δεν θέλεις να σκέφτεσαι τι μπορεί να συμβεί μέσα στην ερημιά. Χρειάζεται αυτοέλεγχος, διαχείριση συναισθημάτων και αρκετή ψυχραιμία για να μην υπάρξει πανικός.
Λίγο έξω από την Νεμέα σαμπρέλα!!!. Κάθε εμπόδιο για
καλό. Μας προλαβαίνει η παρεούλα. Η ερημιά, το σκοτάδι, ο φόβος η κούραση αντικαθίσταται από αστεία και γέλια. Για πότε πέρασαν τα τελευταία 100χλμ ούτε που το κατάλαβα « Η δύναμη της παρέας».
Για μένα brevet σημαίνει μια συνεχής μάχη με τον ίδιο μου τον εαυτό. Βγαίνοντας από αυτή είμαι πιο δυνατή. Ιδιαίτερα στις πολύ μεγάλες και δύσκολες αποστάσεις. Και αυτό μεταφέρεται σε κάθε δυσκολία της ζωής, στην δουλειά στην οικογένεια, στις σχέσεις. Είναι εκπαίδευση, είναι σκληραγώγηση. Μαθαίνεις την ψυχραιμία, την υπομονή, την λιτότητα, να ζεις και να χαίρεσαι και με πιο λίγα, να αντιμετωπίζεις τις κακουχίες ως προκλήσεις. Μαθαίνεις να ζεις με τα απολύτως απαραίτητα.
Στην Γαλλία έπρεπε να πάρω ελάχιστα για να μην έχω βάρος. Αν είχα ξεκινήσει την ίδια απόσταση με το αυτοκίνητο είμαι σίγουρη ότι θα είχα πάρει μαζί μου ένα σωρό άχρηστα πράγματα.
Δεν είχα πολλούς μήνες που είχα ξεκινήσει την ποδηλασία όταν ένας φίλος με παρέσυρε το 2014 στο brevet της Αττικής. Στον τερματισμό είπα ότι δεν θα το ξανακάνω. Είχα όμως κολλήσει το μικρόβιο των μεγάλων αποστάσεων. Είναι για μένα συναρπαστικό να μπορείς να περνάς μέσα από όλα αυτά τα υπέροχα τοπία να βλέπεις νέα μέρη –ακόμη και αν έχεις ξαναπεράσει από τα ίδια μέρη είναι νέα. Λατρεύω την φύση ιδιαίτερα το απόλυτο φυσικό τοπίο χωρίς την ανθρώπινη παρέμβαση και έτσι αισθάνομαι
ότι είμαι και εγώ κομμάτι από αυτό. Κάτι το οποίο δεν το αισθάνομαι με το αυτοκίνητο. Μέσα από το αυτοκίνητο είναι σαν να βλέπεις τηλεόραση.
Έτσι μετά το Αττικής συνέχισα με το 200αρι της Νεμέας και το 300αρι του Θέρμου.
Εκεί άκουσα να συζητάνε για το Paris Brest Paris. Γύρισα πίσω
με μία σκέψη. Πως θα καταφέρω να προκριθώ για την Γαλλία. Έτσι ήρθε το 600 της Άμφισσας και το 400αρι της Λευκάδας. Βρεθήκαμε στην Γαλλία.
Λατρεύω την εξοχή της Γαλλίας. Την έχω επισκεφτεί πολλές φορές και πάντα ζήλευα το πώς «μοιράζονται τους δρόμους». Αυτοκίνητα, πεζοί, δρομείς, πατίνια, ποδήλατα. Σε πολλά σημεία υπάρχει οδοσήμανση με το “on partagons le route” που σημαίνει μοιραζόμαστε τον δρόμο. Όταν δημιουργήσαμε ποδηλατικό τμήμα το 2014 στο αθλητικό σύλλογο του Ν.Βουτζά βάλαμε το σύνθημα-μήνυμα αυτό στην μπλούζα.
Μ’ αρέσει να βάζω δύσκολους στόχους. Μόνο τότε αποκτάει για μένα νόημα η προπόνηση. Θέλει πολύ πειθαρχία και προγραμματισμό για να τα προλάβω όλα. Δουλειά, οικογένεια, εθελοντισμός. Θα ήθελα να έχω περισσότερο χρόνο για προπόνηση. Συγχρόνως προπονούμαι για μαραθώνιο
και τρίαθλο. Έτσι πρέπει να βάλω μέσα στην προπόνηση μου και το τρέξιμο και το ποδήλατο. Μ’ αρέσουν και τα τρία αυτά αθλήματα γιατί γίνονται δίπλα στην φύση. Το ποδήλατο δεν είναι σαν το τρέξιμο και το κολύμπι. Απαιτεί πολλές ώρες και αρκετές τεχνικές γνώσεις για το ποδήλατο. Το καλό όμως με το ποδήλατο είναι ότι μπορεί ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων, φυσικά με προπόνηση, ανεξαρτήτου ηλικίας, ενισχύοντας τις βιολογικές του αντοχές, να φτάσει να κάνει μεγάλες αποστάσεις υποκαθιστώντας ένα μέρος των μετακινήσεων του με αυτοκίνητο και προστατεύοντας φυσικά το περιβάλλον
από τους ρύπους που παράγονται με τα μηχανικά μέσα μεταφοράς.
Σε όλες τις μεγάλες αποστάσεις, ακόμα και το PBP αποφάσισα να
ξεκινήσω μόνη μου. Ήθελα να έχω τον ρυθμό μου και να παλέψω με όλες τις δυσκολίες μόνη μου και να τα καταφέρω.
Μετά τα πρώτα 50 χλμ αφήνομαι. Τα πόδια γυρνάνε μόνα τους
και γίνομαι ένα με τον αέρα, τη βροχή, το κρύο, τη ζέστη. Νομίζω ότι ο ανθρώπινος οργανισμός μπορεί να κάνει μέχρι και απομόνωση του πόνου με αρκετή εξάσκηση. Δεν έχω φτάσει σε αυτό το σημείο όσο όμως περνάει η ώρα επηρεάζομαι λιγότερο από εσωτερικούς και εξωτερικούς παράγοντες. Δεν ξέρω πως συμβαίνει αλλά κάθε φορά αργά ή γρήγορα με υιοθετεί κάποια παρέα.
Με όλους όσους συμποδηλάτησα είναι άνθρωποι υψηλού πνευματικού και μορφωτικού επιπέδου και καλλιέργειας.
Οι συζητήσεις όχι μόνο πάνω στο ποδήλατο, οι γενικότεροι προβληματισμοί, το κουράγιο που δίνει ο ένας στον άλλο είναι κανόνας, όλοι θέλουν να βοηθήσουν. Εκεί συνειδητοποίησα την δύναμη της ομάδας. Η δύναμη αυξάνεται εκθετικά.
Σε πολλούς κάνει εντύπωση που είμαι η μόνη γυναίκα στις πολύ
μεγάλες αποστάσεις. Ούτε καν το σκέφτομαι. Είμαι συνηθισμένη. Πάντα ήμουν το αγοροκόριτσο της παρέας. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου έκανα αθλητισμό. Τα καλοκαίρια στο εξοχικό μας στο Μάτι διοργάνωνα αγώνες μεταξύ των παιδιών που τους ονόμαζα «Ολυμπιακούς Αγώνες»: ποδήλατο, τρέξιμο, βόλεϊ, ποδόσφαιρο, άλμα εις μήκος, κολύμπι και τα πιο πολλά παιδιά ήταν αγόρια.
Στα 16 μου πήρε ο παππούς μου δώρο ένα ποδήλατο mercier. Αισθανόμουν βασιλιάς. Έπαιρνα τις δεκάρες, περνούσα
κορδέλες και τις έκανα μετάλλια. Δεν ασχολήθηκα όμως ποτέ με τον πρωταθλητισμό.
Στα brevet, θέλω να είμαι διακριτική. Έχω δει ότι οι πιο πολλοί άνδρες με το ποδήλατο και την παρέα ξαναγίνονται παιδιά. Και είναι αυτό που τους λείπει. Λένε «αγορίστικα» αστεία. Αυτό δεν θέλω να το χαλάσω. Δεν μου αρέσει να γίνομαι βάρος. Το κάνω μόνο αν επιμείνουν πολύ και αν αισθανθώ ότι και εγώ μπορώ να βοηθήσω.
Ο ποδηλατικός τουρισμός θα μπορούσαν θαυμάσια να αποτελέσει σοβαρό κομμάτι του τουρισμού και της ανάπτυξης της χώρας μας. Ιδιαίτερα έτσι όπως αναπτύσσεται το ποδήλατο σε όλη την Ευρώπη τα τελευταία χρόνια. Μιας ανάπτυξης με σεβασμό προς την κοινωνική και φυσική πραγματικότητα ενός τόπου. Στην Ελλάδα, οι κλιματολογικές συνθήκες βοηθάνε πολύ την ποδηλασία όλες τις εποχές. Είναι ελάχιστες οι ημέρες με βαρύ χειμώνα.
Στην Γαλλία βίωσα την συμφιλίωση και συμβίωση με τον τόπο που με φιλοξένησε για ώρες ή μέρες. Η μισή Γαλλία, από το Παρίσι και πάνω ζούσε στο κλίμα αυτού του αγώνα-γιορτή. Οι Γάλλοι παντού είχαν στήσει τραπεζάκια με καφέ, σοκολάτες, ξηρούς καρπούς, νερά, άλλοτε στη μέση του πουθενά, έξω στους δρόμους, μέσα στους κήπους τους μέσα στα σπίτια τους. Ότι ώρα κι αν ήταν. Στις 3 το πρωί πέρασα από ένα σημείο που
μαζί με ενήλικες υπήρχαν μικρά παιδιά με καραμούζες, σφυρίχτρες και χειροκροτήματα. Πώς να μην αγαπήσεις την Γαλλία, πώς να μην αγαπήσεις τους κατοίκους της. 6000 άτομα γίναμε οι καλύτεροι πρεσβευτές της Γαλλίας όταν γυρίσαμε στις χώρες μας. Θα μπορούσε να γίνει το ίδιο και στην Ελλάδα.
Εγώ για παράδειγμα. Μέχρι πέρυσι δεν είχα πάει ποτέ στο Θέρμο. Το2016 πήγα τρεις φορές λόγω των brevet, και διανυκτέρευσα τις δύο. Είμαστε όμως λίγοι. Θα πρέπει να υπάρξει καλύτερη διαφήμιση. Οι διαδρομές περνάνε από τοπία απίστευτης ομορφιάς, λίμνες, ποτάμια, δάση από οξιές, βελανιδιές, πλατάνια, πεύκα, λιβάδια με ατελείωτες καλλιέργειες. Που βρέθηκαν όλα αυτά τα παρθένα τοπία χωρίς τσιμέντα, μέρες με ήλιο, με βροχή, νύχτες ξάστερες, νύχτες με συννεφιά, νεραϊδότοποι μέσα στην ομίχλη καφενεδάκια με τον ωραιότερο ελληνικό και την νοστιμότερη τυρόπιτα.
Για τον ποδηλατικό τουρισμό λίγο περισσότερη οργάνωση χρειαζόμαστε, καθαριότητα, λακκούβες φωτισμό. Θα πρότεινα τα κοντρόλ να γίνονται μέσα σε κάποιο αρχαιολογικό χώρο που βρίσκεται εκεί κοντά, όπως στης Αττικής που είναι στον ναό του Σουνίου.
Δεν θέλεις τίποτα άλλο, ούτε υποδομές ούτε ανοδομές ούτε ξενοδοχεία.
Την ίδια Ελλάδα, λίγο πιο τακτοποιημένη.!!!
Μαρία Μήλα